جهت عضويت ايميل خود را ثبت كنيد
   
  
 
 
 
 

به پایگاه اطلاع رسانی بیت مرجع عالیقدر شیعه مرحوم آيةالله العظمی شیرازی(ره) و دفتر آيةالله حاج سید محمدعلی شیرازی (دامت برکاته) خوش آمدید.                          روابط عمومی پایگاه

آيت الله العظمي حسيني زنجاني

سخنان آيت‌الله العظمي سیدعزالدین حسيني زنجاني

 

بزرگداشت مرحوم آیت‌الله العظمي شیرازی كار بسيار نافع و خوبي است. زیرا نشر فضائل علما مشوّق طلبه‌هاي جوان است تا متوجه شوند كه در اثر سعي و جديت در علم مي‌توان به مراتب عالي رسيد. اين تصميم بسيار قابل تمجيد است و اميدوارم كه بيش از اين موفق شویم حالات علما را در دسترس مسئولين و همه‌ی اقشار جامعه قرار دهيم.

مرحوم آیت‌الله شیرازی در نجف از اساتيد بزرگ بودند و خود حوزه داشتند و تدريس مي‌فرمودند. برخی طلبه‌ها هم تحت تكفل‌شان بودند و خودشان نقل مي‌كردند كه خيلي در سرپرستی اين طلبه‌ها دقت می‌ورزیدند. حتي يادم است كه ایشان مي‌فرمودند كه گاهي نان طلبه‌ها را خودم تهيه مي‌كردم؛ یعنی مستقیماً به نانوايي مي‌رفتند. مرحوم آيت الله شیرازی بسیار علاقمند بودند كه طلبه‌ها تربيت و تشويق شوند. خيلي دوست داشتند كه فعالیت طلبه‌ها و حوزه تعطيل نشود.

 اما پیرامون شخصیت خودشان آن مقداري كه مي‌دانم و قطعي است، اين است كه از شاگردان برجسته‌ی مرحوم آقاضياء‌الدین عراقی بوده‌اند. مرحوم آقاضياء يكي از اعلام نجف بود كه در عداد آقاي نائيني و آقاي شيخ محمّدحسين اصفهاني مطرح بودند. ایشان آقاضياء را از همه‌ی اين اعلام برتر مي‌دانستند.

يادم است كه مرحوم آيت الله خوانساری با اینکه اهل سكوت بودند و سعي مي‌كردند حرف بي‌منطق و بي‌جا نزنند، نقل می‌کردند که روزي آقاضياء در درس فرمودند: «اين حرفهایی که من مي‌گويم، ابتكاري است و جاي ديگر نيست. درست گوش كنيد که متن واقع است.» آقای خوانساری می‌فرمود من پاي منبر به ايشان عرض کردم: «پس استاد، آن وقتي كه از فرمايشات‌تان عدول مي‌فرماييد، از واقع عدول مي فرماييد!»

مرحوم آيت الله العظمی آقا سيدعبدالله شیرازی از شاگردان برجسته‌ی چنین شخصیتی (مرحوم عراقی) بودند. البته مرحوم پدرم، سيدنا الاستاذ علامه طباطبايي و آیت‌الله ميلاني از شاگردان حاج شیخ محمدحسين اصفهانی بودند و مرحوم اصفهانی را بر همه ترجيح مي‌دادند. اما آیت‌الله شیرازی برعکس اینان مرحوم عراقی را برتر می‌دانست. یادم هست جایی دعوت بوديم و آقاي شيرازي هم تشريف داشتند. من پرسيدم به عقيده‌ی جناب‌عالي كدام يك از اينها برترند؟ آقاي شيخ محمد حسين اصفهاني و يا آقا ضياء‌الدین عراقی؟ ايشان فرمودند: «آقاضياء اصلاً طرف قياس نبود. قطعاً آقاضياء قوی‌تر بودند.»

يك بخش ستودنی دیگر، مجاهدات ايشان بود كه شنيده مي‌شد. آن وقت امام هم در قم قيام كرده بودند. در نجف هم ايشان فعال بود. البته بنده از جزئيات مبارزاتشان خبر ندارم. نجف دارالسكون بود. امام همه جا را تكان داد، از جمله نجف. مرحوم آيت الله شیرازی از عالمانی بودند كه در نجف قيام كردند و اعلاميه‌هايي مي‌نوشتند تا اينكه به مشهد مشرف شدند و بناي اقامت را گذاشتند و درس و بحث و شئون مرجعيت در اينجا رواج پيدا كرد. استقبال خوبی هم شد.

ايشان خيلي مراقب بودند و هيچ وقت درس را تعطيل نمي‌كردند و در امور سياسي هم كاملاً دخالت مي‌كردند و يادم هست كه در جايي بنا شد ما به طور اعتراض در يكي از تالارهای بزرگ صحن مطهر به عنوان اعتراض بنشينيم، اولین كسي كه تشريف آوردند، ايشان بودند و من هم خدمتشان بودم. علاوه بر جنبه‌ی فقاهت و مرجعيت و اينكه مجتهد بودند و تدريس مي‌كردند، در جنبه‌هاي عمومي و سياسي هم خيلي مُجِدّ و سخت‌کوش بودند و جديت واقعي داشتند. نه اينكه از سر باز كنند، بلکه واقعاً متعصب بودند و رژیم شاه ملعون هم از ايشان خيلي حساب مي‌برد و سفارشات مي‌كرد.

ايشان معروف به مجاهدت بودند، چه در نجف و چه در اينجا. در زمان رضاشاه تبعيد بودند. زیرا نظرشان این بود که فقيه بايد در جنبه‌هاي سياسي دخالت كند، اين دخالت‌هايي كه غير فقها مي‌كنند، غلط است. این از شئون فقاهت و فقيه است كه دخالت كند، امر و نهي كند و امور را با آيات و اخبار و روش ائمه تطبيق كند. آن مقداري كه از ايشان ميسر بود، خدمت‌گذاري به دين و اجداد طاهرين‌شان بود. خداوند ايشان را رحمت كند و درجاتشان را متعالي فرمايد.

مشهد شهری مرجع‌نشين نبود، اما بعد از ورود ايشان درس‌هاي امثال آقاي فلسفي رونق بيشتري یافت. اعلاميه‌هاي زيادي از ايشان صادر مي شد. ايشان سابقه‌ی فقاهتي و دخالت در امور داشتند و مردم نیز علاقه‌مند بودند و وقتي ايشان به مشهد مشرف شدند، مردم به چشم خود ديدند كه ايشان چقدر فعال‌اند. وقتي منزلشان در اختيار مردم بود، آقا زاده‌هايشان هم به ايشان كمك می‌کردند. اگر خداي نخواسته عكس اين بود، جاي تعجب بود.

هر چه الان در دين نقصان است، به اين علت است كه يك وقتي سكوت محض بود. در همین شهر از برخی شنيدم كه بايد هر چه مي‌توانيم بکوشیم اوضاع خراب‌تر شود تا مستعد شويم و حضرت ظهور كنند. متأسفانه اين‌گونه بود. اين بزرگان اين رسم‌های اشتباه را مي‌شكستند.

امثال مرحوم ميرزاي نایيني ثابت كردند باید برخاست. آقاي نائيني در تنبيه المله مفصلا بحث علمي كردند و مرحوم والد مي‌فرمودند كه مهم‌ترين دليل علميت آقاي نایيني در این كتاب است. فهم این کتاب آسان نيست، زیرا خيلي علمي نوشته شده است.

 

رسميت دادن به حوزه از ثمرات آمدن ايشان بود. ايشان كه آمدند، اينجا را مرجع‌نشين كردند. اينجا مرجع‌نشين نبود و تا حدودی پراکنده بود. در آن زمان من را در زنجان رنج می‌دادند و وقتی ما فرار كرديم و به اينجا آمديم، دیدیم شهر مرجع‌نشين و فقاهت‌پروری نیست. بعد از ورود ايشان، اينجا مرجع‌نشين شد. البته قبل از ايشان جنبه‌ی ادبيات مشهد مشهور بود، چون مرحوم اديب نیشابوری حضور داشتند و حوزه‌ی درسی فعالی داشتند.

نظرم اين است كه اگر كسي قلم خوبي داشته باشد و اين مذاكرات را چاپ كند و منتشر شود، بسیار پسندیده است، زیرا شنيدن اخبار علما همت‌ها را زياد مي‌كند. این‌گونه اقدامات خيلي لازم و عالی است.

 

 

 
 
۱۳۹۶ جمعه ۳۰ تير
   
 
نسخه عربي سايت پايگاه 
 
   
1 تعداد کاربران آنلاین
85 تعداد بازدیدکنندگان امروز
2550 تعداد بازديد كنندگان هفته
11684 تعداد بازدیدکنندگان ماه
1263306 تعداد بازدیدکنندگان کل
 
 
كليه حقوق مادي و معنوي سايت محقوظ و متعلق به دفتر آيةالله حاج سیّد محمّدعلی شیرازی می باشد
Designer:M.R.Ayazdehpour